Dit gevoel van anders-zijn

31-03-2019

Ik ben er zo ontzettend moe van: de rare blikken in de supermarkt, als ik druk de boodschappenlijst met mijn kinderen in het Russisch bespreek; dat precies telkens moeten uitleggen aan de andere ouders op het speelplein dat mijn kinderen tweetalig worden opgevoed (hoe vaak moet trouwens een doorsnee ouder aan de wildvreemden uitleggen hoe hij zijn kind opvoedt?!)

Pas gisteren werden ik en mijn vriendin in de sauna grof aangesproken, dat babbelen doe je in een café en hier moet jij zwijgen (zou hij het ook zo zeggen tegen die uitbundige Franse kerels die geen minuut hun mond dicht konden houden?). Een andere vriendin van mij zei eens opgelaten, dat haar buurvrouw met haar waarschijnlijk nooit zou willen spreken moest mijn vriendin niet getrouwd zijn met een Belg... Een collega van mij vertelde onlangs dat een vrouw in de bus haar tas wat steviger tegen zich drukte, als ze mijn collega Turks hoorde praten... Of als je een presentatie geeft en als enig respons een "wat-spreek-je-goed-Nederlands" boodschapje krijgt...

Ik word er ontzettend moe en ontmoedigd van: zo'n verschrikkelijk gevoel dat no matter how hard you try kan je nooit tot ons clubje behoren.

Voor mij niet gelaten: ik hoor nu eenmaal niet zo graag bij de clubjes. Daarbij ben ik een volwassene die intussen al weet hoe ze in het leven staat, heb ik een fijn gezin, vriendelijke buren en openminded collega's. Kortom, ik kan het (na een tijdje) plaatsen:)))

Daarbij draag ik geen hoofddoek en ben ik blank, dus mijn "anders-zijn" valt niet direct op en dus, als gevolg, de "blootstelling" aan deze vervelende reacties is wat beperkter.

Maar wat voelen dan kinderen en jongeren die met dat lekkere boodschapje van de ontvangende samenleving dag in dag uit geconfronteerd worden? Ze zijn nog volop bezig met het ontwikkelen van eigen identiteit, het zelfbeeld, het idee over eigen kunnen (die, zoals we het allemaal wellicht al weten, worden ontwikkeld mede op basis van de feedback van buitenaf). Welk idee over zichzelf vormen ze dan? En wat doet dit gevoel met hen? Zijn rebelleren of conformeren de enige mogelijke opties? Geen tussenweg? Geen mogelijkheid om de werelden samen te brengen en er iets moois - zelfzeker, reflecterend, sterk individu die trots is op wie en wat hij is en waar hij vandaan komt - te helpen groeien? Hier word je als samenleving alleen maar sterker en rijker van!

In het onderwijs kampen we met de gevolgen maar leggen nooit de link tussen de oorzaak en gevolg. Jammer:( Nochtans lekker logisch (en dus lekker Westers toch?:)))

Daria Ashurova